01
Ekdoseis2
Periodika2
Neeskiklofories

Epanekdoseis

Prosfores

diahoristiko

 

Λίγο μετά το Πάσχα, και πάντως μέσα στην πανευφρόσυνη αναστάσιμη περίοδο, και συγκεκριμένα στις 15.05.2021, θέλησε ο Κύριος να πάρει κοντά Του, έναν ακόμη άγιο κληρικό Του, τον Αρχιμανδρίτη π. Ανανία Κουστένη. Τότε που είχε εκδοθεί το τεύχος Μαίου του περιοδικού μας, το οποίο δεν προλάβαμε να του το δώσουμε!

Τον π. Ανανία τον γνωρίζαμε πολλά χρόνια. Μας ευεργέτησε ποικιλοτρόπως. Μας βρέθηκε σε πολύ δύσκολες στιγμές. Νοιώσαμε κυριολεκτικά να γίνονται θαύματα σ’ αυτές τις στιγμές μας με την προσευχή του. Τότε διαπιστώσαμε την όντως μεγάλη παρρησία που είχε προς τον Θεό. Ναι! Κι όταν κάποτε πήγαμε να τον ευχαριστήσουμε για ένα απ’ αυτά τα θαύματα, μας είπε: «Ήθελε ο Κύριος να γίνει κι έγινε».

Επιπλέον μας τίμησε εξαιρετικά με την συνεργασία του, η οποία ξεκίνησε απ’ το τεύχος Οκτωβρίου 2014, πέραν του ότι προλόγισε το υπό έκδοση έργο των εκδόσεών μας «ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ υπό του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου» αποτελούμενο από 944 σελίδες. Και η συνεργασία μας θα συνεχιστεί όσο ο Θεός επιτρέπει την έκδοση «ΤΩΝ ΚΡΙΝΩΝ», αφού μας έχει δώσει την ευλογία του να δημοσιεύουμε ό,τι επιθυμούμε απ’ τις ομιλίες του.

                                         *   *   *

Γεννήθηκε το 1945 στη Δημητσάνα της Αρκαδίας, στην τόσο δύσκολη εκείνη εποχή. Αν και έζησε σε μια πάμπτωχη πολυμελή οικογένεια, κατόρθωσε και σπούδασε Θεολογία και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ευθύς εξ αρχής αφιερώθηκε στον Θεό κι έγινε ιερομόναχος. Από την θέση του δε αυτή, υπηρέτησε απολύτως τον άνθρωπο. Υλικά και πνευματικά. Και ακατάπαυστα! Έσωσε κυριολεκτικά μυριάδες ψυχές, ιδιαίτερα δε με την λίαν αποτελεσματική προσευχή του. Όπως και ο Χριστός, έτσι κι εκείνος ήταν πάντοτε «λεντίω ζωνύμενος» για τον συνάνθρωπο.

Δεν ήταν τυχαίο που στον π. Ανανία δεν κατέφευγαν μόνον απλοί άνθρωποι, αλλά και ιερείς και επίσκοποι και μητροπολίτες, οι οποίοι τον είχαν και πνευματικό, αυτό τον ταπεινό λευίτη.

Είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να επικοινωνεί με τους νέους. Με χιούμορ, με κατανόηση, με μια θαυμαστή απλότητα, πάντοτε φιλικά, μ’ ένα χτύπημα στην πλάτη. Και με την θαυματουργή προσευχή του!

Επιπλέον ήταν και για τα δύσκολα. Για τα πολύ δύσκολα. Για εκείνα που ήθελαν το θαύμα!

Είναι επόμενο να τον θέλουν όλοι, το τηλέφωνό του να χτυπά ακατάπαυστα μέρα και νύχτα και να φθάνει στα όρια της ανθρώπινης εξάντλησης. Όποιος επικοινωνούσε μαζί του, μόνο δυό λέξεις του έλεγε γιατί δεν είχε τον χρόνο να ακούσει περισσότερες. Κι εκείνος μπορεί να μην έλεγε και τίποτα! Όμως το θαύμα γινόταν, γιατί έκανε την προσευχή του και έπαιρνε ο συνάνθρωπος την ευλογία του κι εν τέλει αυτό που είχε ανάγκη.

Είναι πλήθος των περιπτώσεων ανθρώπων – οι οποίες και πρέπει να καταγραφούν – που πριν του πουν τι ήθελαν, εκείνος ήξερε! Ήταν η αποκάλυψη του διορατικού του χαρίσματος.

Η απλότητά του ήταν παροιμιώδεις. Ζούσε ασκητικά και με τα λίαν απαραίτητα. «΄Ηταν ο ασκητικότερος πολλών ασκητών της ερήμου», όπως πολύ ορθά είπαν, κι ας πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μέσα στα Εξάρχεια των Αθηνών.

Κάποιος φίλος μας φοιτητής όταν τον επισκέφτηκε τον βρήκε να έχει τελειώσει το φαγητό του. «Χρήστο, πιλάφι έχω, θέλεις να σου βάλω;», του είπε. Εκείνος βρέθηκε σε αμηχανία και αναγκαστικά του απάντησε «ναι». Θα σου βάλω στο δικό μου πιάτο και θα σου δώσω το δικό μου κουτάλι, γιατί δεν έχω άλλα! Στη συνέχεια ο Χρήστος αφού έφαγε το πιλάφι, εξομολογήθηκε, πήρε την ευχή του κι έφυγε συγκλονισμένος. Και με μια χαρά ανείπωτη. Σήμερα ο Χρήστος είναι καθηγητής Πανεπιστημιακής Σχολής»!

Όταν για πρώτη φορά πήγαμε κι εμείς στο διαμέρισμά του εκεί στα Εξάρχεια, που δεν ήταν παραπάνω από 30 τ.μ. στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας, μείναμε κατάπληκτοι! Το μόνο που ουσιαστικά είχε ήταν βιβλία. Κι ήταν τόσα πολλά που βρίσκονταν και στους διαδρόμους! Και όχι μόνο πάνω στο πάτωμα, αλλά πάνω και σ’ αυτό ακόμη το κρεβάτι του. Πράγμα που έδειχνε καθαρά ότι αποκλείεται να κοιμόταν αυτός ο άνθρωπος! Αργότερα καταλάβαμε ότι κοιμόταν καθιστός στο κρεβάτι ή έγερνε σ’ αυτό για λίγο. Παράθυρο το διαμέρισμα αυτό δεν είχε, παρά μόνο τον φωταγωγό!

Απαράμιλλες και μοναδικές είναι οι ομιλίες του. Μιλούσε σε κάθε ευκαιρία. Τακτικά και σε κάθε Θεία Λειτουργία. Κάθε Παρασκευή στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νεκταρίου στην οδό Ισαύρων στα Εξάρχεια και κάθε Κυριακή στον Άγιο Ανδρέα Πετραλώνων. Και μιλούσε μάλιστα δύο φορές. Μία προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας και μία όταν έφευγε από τον ι. Ναό, εκεί στον κόσμο που συγκεντρωνόταν για να τον κατευοδώσει. Επιπλέον μιλούσε τακτικά κάθε Τετάρτη στον Άγιο Νεκτάριο, που ήταν και η πηγή αναμετάδοσης των ομιλιών του από τους γνωστούς εκκλησιαστικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Για το έργο του αυτό πολλοί αναρωτήθηκαν: «Κήρυττε ή μιλούσε ακατάπαυστα σκεπτόμενος;»

Στα ακροατήριά του πάντοτε παρευρίσκονταν ιερείς, πολλές φορές δε και επίσκοποι, πέραν του πλήθους των λαϊκών, που κυριολεκτικά ένοιωθαν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος να τους κατακλύζει.

Οι ομιλίες του κυκλοφορούν σήμερα ευρέως στο διαδίκτυο κι αν ακούσει κάποιος έστω και μία, θα διαπιστώσει αυτά τα οποία λέμε. Επιπλέον αυτές έχουν γίνει και βιβλία, που μέχρι στιγμής αυτά ανέρχονται σε 62 !

Ο λόγος του απλός και κατανοητός από τους πάντες. Μέσα απ’ αυτή την απλότητα, είναι πλήθος τα μηνύματα και η κατάρτιση που δέχεται κανείς, ακόμη κι αν είναι πολύ μορφωμένος και θεολόγος.

Επ’ αυτού συμβαίνει εκείνο ακριβώς που ο ίδιος έγραψε για τον Άγιο Ρωμανό τον Μελωδό: «Μας πιάνει – με τον λόγο του – απ’ το χεράκι και πολύν απαλά και στοργικά μας πηγαίνει εκεί που θέλει. Κι εμείς χαιρόμαστε και αφηνόμαστε σ’ εκείνον. Και τρυγάμε αχάλαστες χαρές και αλλάζει λίγο –λίγο η ζωή μας»

Έλαμψε όχι μόνο ως μεγάλο πνευματικό ανάστημα και ως βαθύς θεολόγος και μελετητής των Πατέρων, αλλά και ως δεινός φιλόλογος. Ιδιαίτερα αγαπούσε την Ελληνική γλώσσα κι είναι καταφάνερο αυτό στα έργα και στις ομιλίες του. Είναι ο μοναδικός μεταφραστής του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού (ένα έργο κάπου 1.200 σελίδων που χρειάστηκαν 10 χρόνια για να το ολοκληρώσει), όπως και του Αγίου Θεοφάνους του Ομολογητή.

Ιδιαίτερα αγαπούσε την Ελλάδα, όπως και τους ήρωες (Κολοκοτρώνη, Καποδίστρια κ.λπ.), τους οποίους τους είχε μαζί με τους Αγίους, όπως είχε και τον Χριστό μαζί με την Ελλάδα! Δεν είναι τυχαίο που τον αποκάλεσαν «πνευματική μορφή του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας».

Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών σε σχετική ανακοίνωσή της για την εκδημία του έγραψε για όλα αυτά: «Διακρίθηκε για την ανεξάντλητη πνευματική του δραστηριότητα, τον παραμυθητικό λόγο του, την αρχοντική λεβεντιά του, το πηγαίο του χαρακτήρα του»

Επιπλέον έζησε με πολλές και βαριές ασθένειες. Μπορούμε να πούμε ότι μονίμως όλο και από κάτι υπέφερε. Οι δοκιμασίες, αλλά και οι πειρασμοί που δέχθηκε επ’ αυτού, δεν περιγράφονται. Και πολλά συνέβαιναν όταν ετοιμαζόταν για τις ομιλίες του!

Σε όλα έμοιαζε με τον Άγιο Πορφύριο, τον οποίο (μαζί με τον Άγιο Νεκτάριο) θαύμαζε πολύ και εμιμείτο. Μάλιστα τον είχε πνευματικό και πάντοτε έλεγε πόσο ο Άγιος Πορφύριος τον βοήθησε στη ζωή του.

Κι όπως ο Άγιος Πορφύριος έλαμψε κάποτε στην Ομόνοια, έτσι και ο π. Ανανίας έλαμψε στα Εξάρχεια!

Πολλοί τον έλεγαν «αναρχικό παπά των Εξαρχείων», όχι μόνο επειδή ζούσε, λειτουργούσε και έλαμπε μέσα στα Εξάρχεια, αλλά κι επειδή ήταν αντισυστημικός και αντισυμβατικός με πολλά «καθώς πρέπει» του καιρού μας και πάντοτε έσπαζε τη βιτρίνα που θα ήθελαν οι άλλοι να έχει και τους … ξέφευγε! Δεν είναι τυχαίο που ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στην περιοχή.

Μάλιστα όταν ερωτήθηκε σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή για το πώς νοιώθει στα Εξάρχεια, απάντησε ως εξής: «Πολύ καλά νοιώθω στα Εξάρχεια. Η Ορθοδοξία είναι αναρχία. Αναρχικός είναι εκείνος ο οποίος δεν είναι ούτε δούλος, ούτε τύραννος του άλλου. Θέλει μαγκιά να είσαι αναρχικός …»!

Γι’ αυτό και συνήθιζε να λέει με καμάρι ότι είναι «ο … έξαρχος των Εξαρχείων»!!!

        *   *   *          

Ως επίλογο του ταπεινού μας αυτού αφιερώματος, αρκεί να πούμε τούτο. Μετά τη νεκρώσιμη ακολουθία που έγινε στον ι. Ναό Αγίου Ανδρέα Πετραλώνων στον οποίο όπως είπαμε ήταν εφημέριος, το πλήθος του λαού τον κατευόδωσε με το «ΑΓΙΟΣ, ΑΓΙΟΣ», κατά το «ΑΞΙΟΣ, ΑΞΙΟΣ», που ακούμε στις χειροτονίες των κληρικών. Κι εμείς το συνυπογράφουμε αυτό και με στεντόρεια φωνή και δέος λέμε: «ΑΓΙΟΣ, ΑΓΙΟΣ»!

«ΤΑ ΚΡΙΝΑ»

[Απ’ το περιοδικό «ΤΑ ΚΡΙΝΑ» τ. Οκτωβρίου 2021]

 


Δημιουργία ιστοτόπου:  ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ