Ζήσε αναστημένα…
Αληθινά Αναστήθηκε!
Και γι’ αυτό «ουδείς νεκρός επί μνήμασι»…
Αν πραγματικά είμαστε Χριστιανοί, αν πραγματικά αγαπάμε και λατρεύουμε τον Αναστημένο μας Χριστό, αν μιλάμε ή και γιορτάζουμε αυτή Του την Ανάσταση, πρέπει και να τη ζούμε. Να ζούμε, δηλαδή, αναστημένα.
Τούτο θα πει ότι…
§ Δεν μπορούμε να είμαστε θαμμένοι στα μνήματα της κακίας, των ηδονών και της διαφθοράς!
§ Δεν μπορούμε να είμαστε καταπλακωμένοι απ’ τα πάθη μας!
§ Δεν μπορούμε να είμαστε παγιδευμένοι, αιχμάλωτοι και δέσμιοι της αμαρτίας και της τόσο μεγάλης ψυχικής της εξαθλίωσης!
Με άλλα λόγια, ζω αναστημένα, θα πει τούτο:
§ Εγκαταλείπω κάθε Άδη που μ’ εμποδίζει στην απεραντοσύνη της αρετής να φτερουγίσω…
§ Γίνομαι κάθε φορά καλύτερος, ανώτερος, ανθρωπινότερος, τιμιότερος, σεμνότερος, δικαιότερος, τελειότερος…
§ Υπερβαίνω τον εαυτό μου «αγιαζόμενος ημέρα τη ημέρα» (καθημερινά δηλαδή)…
Δεν μπορεί, λοιπόν, να είναι κάποιος οπαδός του Αναστημένου Χριστού και…
§ Ν’ ακολουθεί οτιδήποτε είναι ή φέρνει φθορά και θάνατο, αλλά μόνο ό,τι οδηγεί στην αφθαρσία και τη Ζωή, δηλαδή σ’ Εκείνον!
§ Να λησμονεί ότι οι τόσες ψευτοχαρές, οι ψευτοτέρψεις και οι ψευτοαπολαύσεις του κόσμου που τόσο πολύ ως νέους μας δελεάζουν, στο τέλος είναι οι ταφόπλακες της αμαρτίας!
§ Να αγνοεί τούτο το λόγο του Απ. Παύλου: «Ώσπερ ηγέρθη Χριστός εκ νεκρών δια της δόξης του Πατρός, ούτω και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν» (Ρωμ. στ΄, 4). Δηλαδή, όπως ακριβώς αναστήθηκε ο Χριστός εκ νεκρών με την ένδοξη δύναμη του Πατρός, έτσι κι εμείς πρέπει να αναστηθούμε σε μια νέα και ενάρετη ζωή!
Αναστημένα, λοιπόν, φίλοι. Πάντοτε αναστημένα…
[Απ’ το βιβλίο του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου «ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ» 3ο]