Στήν Παναγία μας ὅλα τά προβλήματά μου ἀναθέτω

Μιλῶ στήν Γλυκοφιλοῦσα, ὅταν μοῦ λείπη ἡ ἀγάπη τῶν δικῶν μου!

Παρακαλῶ τήν Ὁδηγήτρια, γιά νά μήν χάσω τόν δρόμο μου!

Κλαίω μπροστά στήν Παυσολύπη, ὅταν ὁ οὐρανός μου εἶναι μαῦρος!

Δέομαι στήν Γοργοϋπήκοο, γιατί τό πρόβλημα “δέν παίρνει” ἄλλο!

Γονατίζω στήν Παραμυθία, ὅταν οἱ λύπες εἶναι ἀβάσταχτες και πολλές!

Χαμογελώντας παρακαλῶ τήν Πάντων Χαρά, ὅταν ἡ χαρά μου εἶναι … μακρινό ὄνειρο!

Κοκκινίζοντας ἐκλιπαρῶ τό Ρόδο τό Ἀμάραντο, γιά τήν χαμένη μου ντροπή!

Κι ἄν ἡ μάνδρα τῆς ψυχῆς μου ἀπειληθῆ, κρούω στήν Πορταΐτισσα!

Δοξολογώντας τόν Κύριο, ψάλλω μπροστά στό Ἄξιον Ἐστί.

Εὐχαριστώντας τόν Θεό γιά ὅσα μοῦ ἔδωσε, ζητῶ ἀπό τήν Παναγία Δεξιά νά Τοῦ τό πῆ.

Κι ὅταν θέλω τό “χάδι” τοῦ Θεοῦ μου, κλείνω τό μάτι στήν Μεσίτρια.

Ἀλλ’ ὅταν δέν ἀντέχω τόν θρῆνο τῶν ἀδελφῶν, ζητῶ ἀπό τήν Θρηνωδοῦσα νά κλαύσω μαζί της.

Κι ὅσες φορές, ὡς ἄλλοι “Φιλισταῖοι” ἐχθρικά σύννεφα πυκνώνουν στόν οὐρανό τῆς Πατρίδος μου,ἱκετεύω τήν Ἁγία Σκέπη.

Κι ὡς Μάνα τοῦ κόσμου ὅλου, Βρεφοκρατοῦσα,Σέ ἱκετεύω γιά τίς μάνες…

[Από το περιοδικό «ΤΑ ΚΡΙΝΑ»]