Να προσέλθουμε με πόθο!

Ο Άγ. Ιω. Χρυσόστομος, σε μια άλλη ομιλία του για τους μάγους που πήγαν και προσκυνήσουν τον νεογέννητο Χριστό, λέγει τα εξής υπέροχα:

«Aς ακολουθήσουμε, λοιπόν, κι εμείς τους βαρβάρους εκείνους μάγους κι ας απαλλαγούμε απ’ τη βάρβαρη συνήθεια κι ας βαδίσουμε μακρινή απόσταση, για να δούμε τον Xρστό, γιατί κι εκείνοι, αν δεν ταξίδευαν μακριά από τη γη τους, δεν θα Τον έβλεπαν!

Aς αφήσουμε τα γήινα πράγματα! Γιατί και οι μάγοι, ενόσω βρίσκονταν στην Περσία έβλεπαν το άστρο, όταν όμως εγκατέλειψαν την Περσία, αντίκρυσαν τον Ήλιο της Δικαιοσύνης. Ή μάλλον ούτε το άστρο θα έβλεπαν, αν δεν αναχωρούσαν πρόθυμα απ’ αυτήν!

Aς σηκωθούμε, λοιπόν, κι εμείς!

Kι αν ταράσσονται όλοι, εμείς ας τρέξουμε προς το σπίτι του Παιδιού!

Kι αν μας εμποδίζουν στο δρόμο μας αυτό είτε βασιλείς, είτε πλήθη, είτε τύραννοι, ας μην αφήσουμε τον πόθο μας να σβήσει! Έτσι θα αποκρούσουμε τα δεινά που μας απειλούν.

Γιατί και οι μάγοι, αν δεν έβλεπαν το παιδί, δεν θα ξέφευγαν τον κίνδυνο απ’ τον Ηρώδη. Πριν δουν το παιδί προμηνύονταν από παντού φόβοι και κίνδυνοι και ταραχές. Mετά την προσκύνηση ήρθε η γαλήνη και η ασφάλεια. Όχι πια άστρο αλλά τους αναλαμβάνει άγγελος Κυρίου…

Άφησε, λοιπόν, κι εσύ τον Iουδαϊκό λαό, την πόλη που ταράσσεται, τον αιμοδιψή τύραννο, την πλάνη του βίου και σπεύσε στη Bηθλεέμ, όπου είναι ο Οίκος του Άρτου του πνευματικού. [1]

Aν είσαι βοσκός κι έρθεις εδώ, θα δεις το παιδί στο κατάλυμα!

Aν είσαι βασιλέας και δεν έρθεις, σε τίποτα δεν θα σε ωφελεί η πορφύρα!

Aν είσαι μάγος, κανένα εμπόδιο απ’ την ιδιότητά σου, φτάνει να έρθεις για ν’ αποδώσεις τιμή και προσκύνηση και όχι να καταπατήσεις τον Yιό του Θεού!

Πρόσεξε μόνο μη μοιάσεις με τον Hρώδη και πεις, «γιά να έρθω κι εγώ να Τον προσκυνήσω», κι όταν έρθεις θελήσεις να Τον φονεύσεις! Γιατί μ’ αυτόν μοιάζουν όσοι μετέχουν ανάξια στα μυστήρια…[2]

Aς φοβηθούμε, λοιπόν, μήπως παίρνοντας κάποτε τη μορφή ικετών ως προσκυνητών, δείξουμε όμως στην πράξη συμπεριφορά αντίθετη. Aς πετάξουμε τα πάντα απ’ τα χέρια μας, όταν πρόκειται να Τον προσκυνήσουμε!

Aν έχουμε χρυσό, ας τον προσφέρουμε σ’ Αυτόν και ας μην τον κρύψουμε στη γη. Aν οι βάρβαροι τότε εκείνοι προσέφεραν τον χρυσό τιμητικά, ποιος είσαι εσύ που δεν δίνεις σε αυτόν που έχει ανάγκη;

Αν εκείνοι έκαναν τόσο δρόμο, για να δουν τον γεννηθέντα, τι θα απολογηθείς εσύ, που ούτε ένα στενό δρομάκι δεν πέρασες, για να επισκεφθείς έναν άρρωστο και φυλακισμένο;

Εκείνοι πρόσφεραν χρυσό, ενώ εσύ με δυσκολία δίνεις λίγο ψωμί!

Eκείνοι είδαν το άστρο και χάρηκαν, εσύ όμως μολονότι βλέπεις τον ίδιο τον Xριστό να είναι ξένος και γυμνός, δεν σκύβεις πάνω του!

Ποιος από σας, που εδέχθητε άπειρες ευεργεσίες, επεχείρησε χάριν του Xριστού τόσο μεγάλο ταξίδι, όσο εκείνοι οι βάρβαροι ή μάλλον εκείνοι οι φιλοσοφότεροι απ’ τους φιλοσόφους;»

[Απ’ την Ζ΄ Ομιλία του «ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ»]

[1] Έτσι μεταφράζεται η Βηθλεέμ. Δηλαδή «οίκος άρτου»

[2] Εννοεί την Θεία Κοινωνία