Πως γεννιούνται σε μια νεανική ψυχή τα ιδανικά;

Να ένα ωραίο ερώτημα. Την απάντηση μπορούμε να την βρούμε και από τούτο το λόγο του Γκαίτε: «Δεν μου αρέσει το εύκολο, ποθώ το ιδανικό». 

Άρα το εύκολο είναι -ας πούμε- ο κάμπος, το ιδανικό είναι εκείνη η πανύψηλη κορυφή που υψώνεται μπροστά μας και μας καλεί να την κατακτήσουμε. Στ’ αλήθεια μήπως μας τελματώνουν οι τόσες ανέσεις και οι ευκολίες που ζούμε σήμερα; Μήπως αυτές είναι η αιτία της έλλειψης ιδανικών;

Βρίσκεται στη φύση των ιδανικών ο αγώνας ο συνεχής, ο κόπος ο πολύς κι ο μόχθος χωρίς τέλος. Δεν επιτυγχάνονται με την ονειροπόληση. Εξάλλου για ιδανικά πρόκειται. Για κορυφές πανύψηλες και καταχιονισμένες. Αποτελούν την  αέναο τάση και πορεία μας προς την τελειότητα και την αγιότητα. Δεν έλεγε τυχαία ο Καβάφης τούτο το λόγο: «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες…».

Άρα είναι ανάγκη να βγούμε απ’ τις ανέσεις, να εγκαταλείψουμε την τρυφηλή ζωή και να ποθήσουμε τους πολυσχιδείς αγώνες και τις περιπέτειες για να συναντηθούμε με τα ιδανικά…

Με το που θα ξεκινήσουμε να κάνουμε αυτό, τότε θα νοιώσουμε να συμβαίνει  αυτό που αναφέρει ο Ουγκώ: «Το ιδανικό είναι η κορυφή, όπου κατέρχεται ο Θεός και ανέρχεται ο άνθρωπος».

Ναι, ο Θεός βλέποντας τον πόθο και τον αγώνα μας, κατεβαίνει δίνοντάς μας το χέρι Του κι εμείς δεν είναι δυνατό τότε, αν το πιάσουμε σφιχτά, να μην ανεβούμε! Γι’ αυτό και, όπως είπαν, «όταν κανείς αγωνίζεται για ένα ιδανικό, δεν αργεί και να το κατακτήσει».

Νάτο, λοιπόν, και το άλλο μυστικό της επιτυχίας!

[Από το περιοδικό «ΤΑ ΚΡΙΝΑ»]