Να ντρεπόμαστε όταν αμαρτάνουμε, κι όχι όταν μετανοούμε! (2^ο)

Πραγματικά είναι φοβερή αυτή η τακτική του διαβόλου. Να μην ντρεπόμαστε όταν αμαρτάνουμε, αλλά τότε ακριβώς που πρόκειται να διορθώσουμε το λάθος μας, δηλαδή όταν θελήσουμε να μετανοήσουμε. Τονίζει ο Άγ. Ιω. Χρυσόστομος:

●   «Tο να μεταμεληθεί ο Ιούδας και να ρίψει τα αργύρια και το να μην ντραπεί τον Iουδαϊκό όχλο, όλα είναι παραδεκτά. Tο να απαγχονιστεί όμως, αυτό είναι ασυγχώρητο και ενέργεια του πονηρού δαίμονα. Γιατί τον απομάκρυνε πρώτα απ’ τη μετάνοια, για να μην ωφεληθεί απ’ αυτήν. Έπειτα τον φονεύει με θάνατο άτιμο και καταφανεί σε όλους, αφού τον έπεισε να αυτοκτονήσει»

                                                                    *                              

●   «Eίναι έργο του διαβόλου και των δαιμόνων να ρίχνουν κάτω. Tου Θεού έργο είναι να ανορθώνει και όσους έχουν πέσει»

                                                                    *                              

●   «Είναι κακό βέβαια το ν’ αμαρτάνει κάποιος, φοβερότερο όμως είναι να αρνείται αυτός να μετανοήσει μετά τη διάπραξη της αμαρτίας. Αυτό προ πάντων είναι το όπλο του διαβόλου. Αυτό συνέβηκε και στην περίπτωση των πρωτοπλάστων[1]. Γιατί, ενώ έπρεπε ο Αδάμ να ομολογήσει τα πλημμελήματα του, εκείνος όμως μεταφέρει την αιτία σε άλλη, κι εκείνη πάλι στο διάβολο. Ενώ έπρεπε να πουν ‘αμαρτήσαμε, παρανομήσαμε’, εκείνοι όμως όχι μόνο δεν ομολογούν, αλλά και μηχανεύονται δικαιολογία. Γιατί ο διάβολος γνωρίζοντας, ότι η ομολογία της αμαρτίας αποτελεί απαλλαγή απ’ την αμαρτία, πείθει την ψυχή να γίνει αδιάντροπη»

[Απ’ το έργο μας «ΡΟΔΟΣΤΑΓΜΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ»]