Απαντά ο Άγ. Ιω. Χρυσόστομος

«H προσευχή είναι φωτισμός της ψυχής,

αληθής επίγνωση του Θεού,

μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων,

γιατρός των παθών,

αντίδοτο εναντίον των νόσων,

γαλήνη της ψυχής,

οδηγός που φέρνει στον ουρανό…

            Δι’ αυτής η ψυχή η οποία υψώθηκε μετέωρη στους ουρανούς,

            αγκαλιάζει τον Kύριο κατά τρόπο ανέκφραστο,

            όπως ακριβώς το νήπιο αγκαλιάζει τη μητέρα του,

            και με δάκρυα φωνάζει δυνατά,

            επιθυμούσα την απόλαυση του Θείου γάλακτος.

            Zητεί δε αυτά που πρέπει

            και λαμβάνει δωρεές ανώτερες απ’ όλη την ορατή φύση.

H προσευχή είναι σεβαστός αντιπρόσωπός μας.

Xαροποιεί την καρδιά,

Αναπαύει την ψυχή,

δημιουργεί εντός μας το φόβο της τιμωρίας,

την επιθυμία της Βασιλείας των Ουρανών,

διδάσκει την ταπεινοφροσύνη,

παρέχει επίγνωση της αμαρτίας,

γενικά στολίζει τον άνθρωπο με όλα τα αγαθά,

σαν κάποιο πέπλο στολισμένο με όλες τις αρετές

που περιτυλίγει την ψυχή.

[Απ’ τον Λόγο του «ΠΕΡΙ ΕΥΧΗΣ»]