«Ένα βράδυ έλεγα συνέχεια μέσα μου την ευχή και ένοιωθα μέσα μου μια χαρά.
Γύρω στις 11 τη νύχτα γέμισε ξαφνικά το κελλί με ένα φως γλυκό, ουράνιο.
Ήταν πολύ δυνατό αλλά δεν με θάμπωνε. Κατάλαβα όμως ότι τα μάτια μου "δυνάμωσαν", για να μπορώ να αντέξω αυτή τη λάμψη.
Όσο ήμουν σ' αυτή την κατάσταση, μέσα στο θείο εκείνο φως,
ήμουν σ' έναν άλλον κόσμο, πνευματικό.
Αισθανόμουν μια ανέκφραστη αγαλλίαση, και το σώμα μου ανάλαφρο. Είχε χαθεί το βάρος του σώματος.
Ένιωθα τη Χάρη του Θεού, τον θείο φωτισμό».
(Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης)