Είναι αδικαιολόγητη η διατήρηση της έχθρας.

«Aν σου πω, νήστεψε, πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία ασθένεια σωματική.

Aν σου πω, δώσε στους φτωχούς, μου προβάλλεις ως δικαιολογία ότι είσαι φτωχός κι έχεις να αναθρέψεις παιδιά.

Aν σου πω, να έρχεσαι τακτικά στις συγκεντρώσεις, προβάλλεις τις ανάγκες τις βιοτικές.

Aν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στα κηρύγματα και κατανόησε τη δύναμη της διδασκαλίας, προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως.

Aν σου πω να διορθώσεις κάποιον άλλο, λες, ότι δεν θα υπακούσει, γιατί αν και πολλές φορές τον συμβούλευσα, περιφρόνησε τις συμβουλές μου.

Δεν ευσταθούν κι είναι άτοπες οι προφάσεις αυτές, όμως μπορείς να βρεις κάποια δικαιολογία.

Aν όμως σου πω, άφησε την έχθρα, ποια απ’ τις δικαιολογίες αυτές θα μπορέσεις να προβάλλεις;».

(Χρυσόστομος)

[Απ' το έργο μας "ΡΟΔΟΣΤΑΓΜΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ"]